Vakantie in tijden van corona

Dit is vakantie in eigen land. Alle dagen op pad. Drie dagen zijn er intussen verstreken en we hebben de tijd van ons leven. Ik heb gemerkt dat ik niet echt veel schrijf als ik een lief  heb (uitgezonderd ellenlange liefdesbrieven) en deze keer schreef ik ook niet toen ik het allerergste liefdesverdriet van mijn leven had. Maar dat lijkt liefdesverdriet altijd te zijn, op het moment zelf. Tot het voorbij is en de persoon in kwestie opeens niet meer zo hemeltergend onbereikbaar en allesomvattend is. Wat me deze keer onder andere geholpen heeft, is het boek 'Elf minuten' van Paulo Coelho. 'Onder andere' zeg ik wel, er was nog heel wat meer voor nodig om de wereld weer een zuurstokroze plaatje te maken.

Wat een paar goede crisissen al niet teweeg kunnen brengen; bijna een diploma, nog één jaar te gaan, enorm veel bijgeleerd - weeral, straks word ik nog slim én verslaafd aan liefdebreuken (not)- én een nieuw appartement. In Antwerpen, godbetert. Wie had dat kunnen denken, ik niet alleszins.

Maar bon, ik ben al verschillende malen de buurt gaan verkennen, met en zonder kroost, en het bevalt me daar ten zeerste. Het appartement is wondermooi en ik ben er ontegensprekelijk buitengewoon blij mee. 

Barretjes in de buurt die een bezoekje waard zijn:

Bar Oscar: zeer vriendelijke man, verfrissende gemberlimonade en een fijn terrasje.

Viggo's: hier dronk ik voor de eerste keer in mijn leven slow brewed coffee. Hip en bovendien ook zeer smaakvol.

Ietsje verderop Bar Bob: no nonsens plek met prima koffie en een zalig bros koekje, precies zoals het hoort.

Als je met de kindjes op stap gaat, is Park Spoor Noord een heerlijke plek. Wij genoten van een drankje op het bijzonder stijlvolle terras van Gå Nord. De homemade icetea is niet 
te versmaden en alle frisdranken worden opgediend in prachtige glazen. Er zijn ook fijne toiletten. (Vind ik heel belangrijk, zeker nu we verplicht zijn voortdurend onze handjes te wassen. De obers zijn hier bovendien lief voor kindjes. Nóg een pluspunt!

Toen we huiswaarts keerden, gingen we langs bij Si Bon, een Libanees (afhaal)restaurant, waar het ons heel moeilijk viel om te kiezen tussen al die smakelijk uitziende schotels. Wat we uiteindelijk mee naar huis namen, kon werkelijk al onze gezinsleden bekoren. Daar zien ze ons zeker nog terug!

De bosbrosser

'Schrijf eens iets over mij.' 

Ik was een tikje verbouwereerd, toch ook enigzins geflatteerd, want ze had alles gelezen en ze vond het 'jaja, goe, goe..' Ik krijg soms uitslag van die sms-taal van de jeugd, maar als er een compliment in vervat zit, doet het deugd. Willen of niet. 

Plots gaat ze shoppen, heeft ze het over de namen die ze haar kinderen zal geven en haalt ze schitterende punten op school, in een richting waar ik eerst niet voor te vinden was, al ben ik nu zó blij dat ze haar hart heeft mogen volgen. 

Ze wil mijn muts lenen en trekt al eens een truitje uit mijn kleerkast en ik kan alleen maar denken dat het toch niet zo erg gesteld zal zijn met mijn moekes-gehalte. Op haar tippen is ze net iets groter dan ik en het zou me niet verbazen dat ze elke avond voor de spiegel rek- en strekoefeningen doet, net voor ze gaat slapen, om zo snel mogelijk luidkeels te kunnen verkondigen dat ze nu toch écht wel groter is dan ik. 

Ze wil mee gaan bosbrossen, maar een test van Frans, waar ze ook nog eens bijzonder goed op scoort, houdt haar tegen. Toch gun ik het haar zo, om deel uit te maken van een verontwaardigde, betrokken, bezonnen jeugd, met hun eigen mini-revolutie, hopelijk met maximale gevolgen. 

Als ze weet waarover het gaat, mag ze zeker mee naar Brussel, met een groot spandoek waar haar eindeloze creativiteit in alle kleuren van de regenboog vanaf spat. Ik gun het haar zo, om boos te zijn op het systeem en het met een knipoog, al gibberend en giechelend, samen met haar vriendinnen, aan de hele wereld duidelijk te maken. 

Een Greta zal ze misschien niet worden, daarvoor is haar Antwerpse tongval te groot en haar hartje misschien nog wat te klein, maar moedig en bekommerd is ze alleszins en dat alleen al is mijn moederhart zo ontzettend veel waard.

Nonkel E II

Mijn vorige post is een beetje onnozel, want nee, hij zal nooit meer dezelfde zijn. Ooit las ik de tip dat je net dat moet neerschrijven waar je bang voor bent. Dus... ik ben bang voor wat het worden zal. Bang voor te veel of net veel te weinig aandacht. 

Misschien is dit de kern van ons bestaan, voelen wat het is om familie te hebben en voelen wat het is als er iemand van die familie je bijna ontglipt. In een vingerknip, alsof het niets is. Op de verkeerde plek, op het verkeerde moment.

Misschien durf ik niet te vertrekken omdat ik mijn liefjes hier niet wil achterlaten. Of omdat ik bang ben dat onze ontmoeting niet zo filmisch zal zijn als in mijn dromen. Misschien wil ik niet dat hij boos is, depressief of gewoon triest. 

Al zijn dit de dingen des levens waar je gewoon boos, depressief of triest om mag zijn.
We hadden zóveel geweldige momenten, van toen ik nog een ukje was, tot ik hem constant achtervolgde als zesjarige in complete adoratie, achterop op de motor, naar obscure cafeetjes, met nog obscuurdere middelen en zijn eeuwige beschermende reflex.

Dit is het leven. Dankbaar zijn om wat we hebben. Niet voortdurend verlangen naar wat niet is. Pollekes kussen om zo veel schoons, dat in een mum van tijd verdwenen kan zijn. Vasthouden aan is de boodschap niet , koesteren, genieten en dankbaar zijn. Dat is onze plicht. Elke dag opnieuw. 

Nonkel E

On an idle Tuesday morning, of een woensdag, dat kan ook, krijg ik een Whatsappje, dat ik geen twee, maar drie keer moet lezen vooraleer de afschuwelijke waarheid tot me doordringt.

'Zwaargewond' staat erin. Een woord dat je doorgaans in foute kranten leest en dat niks maar dan ook niks met je grote broer te maken heeft. 

De broer die amper twee weken ervoor nog springlevend in je keuken zat, te lachen om niks met een van zijn neefjes op schoot. Net toen stelde ik hem mijn nieuw lief voor, de eerste man in mijn leven die oprecht zijn zegen kreeg. 

Ik wist niet dat ook zulk verdriet in golven komt, soms verwaarloosbaar en andere keren zo overweldigend dat je er bijna in verdrinkt. 

Ups en downs, afschuwelijk bange momenten en dan stilaan wat beter nieuws. Nieuws waardoor er af en toe zelfs een grapje gemaakt mag worden. 

Oude foto's worden bovengehaald, herinneringen opgehaald en soms houdt iedereen tegelijkertijd gespannen de adem in om gelukkig telkens weer opgelucht uit te kunnen blazen. 

Met versnipperde nieuwsberichten uit Frankrijk maakt eenieder zijn eigen verhaal, maar stiekem hopen we allemaal hetzelfde, dat onze broere, nonkel, zoon of vriend, snel weer zijn oude, gekke zelf mag zijn. 

Bretagne

Dapper heet dat dan , om met je kroost, of toch 80 % ervan 850 kilometer zuidelijker te rijden in een bolide die niet volledig strookt met je groene gedachte. Vol goede moed, geïnjecteerd met een overdosis cafeïne en je bagage op een uurtje bij elkaar gescharreld en ingeladen. Maar eens daar, in dat huisje aan zee, komen de traantjes, van te weinig slaap en te veel afstand tussen jou en je liefste.
Pizza in een antieke oven, waarvan de gebruiksaanwijzing je niet helemaal duidelijk is, maar lekker is het alleszins en het brengt je ook wat dichter bij het moment dat je in een zacht bed kan duiken en de vermoeidheid in een hoekje wordt geduwd en  vervangen door een fris gemoed de dag nadien.
Het plekje naast me is iets te leeg en ik tel stiekem af tot dinsdag. Hoog bezoek, hartkloppingen en nog altijd kippenvel, van dat meneertje met zijn dromerig accent en zijn armen waarin ik zo veel beter slapen kan. 

Z O M E R

Misschien is het een beetje te veel van het goede, wanneer je dagelijks in niemendalletjes kan rondhuppelen op het hipste festival ter wereld, zomaar bij jou thuis in de tuin of op een verlaten strand op een plek met weinig hoogbouw en geen nood aan matuvu.
Roseetjes op verscholen terrassen,
sterrenhemels bij minstens 25 graden en je draai niet kunnen vinden in bed omdat je blijft plakken aan je lief, zelfs na een ijskoude douche en een ijshoorntje of drie als dessert.
Het weerbericht wordt net zo eentonig als de staalblauwe hemel. Iedereen snakt naar verfrissing, maar is tegelijkertijd stiekem blij met die zomer sinds april, die rechtstreeks uit de boekjes lijkt te komen, slechts vaag verstoord door een enkele verdwaalde onweersbui, niet meer dan wat dubieus gedonder en regendruppels die te tellen zijn op één hand.
Alles gaat trager, het voelt net zoals vroeger, toen we nog kinderen waren en niks anders aan ons hoofd hadden dan de eindeloze zomerdagen door te komen.
Uitwaaien aan zee, je spiksplinternieuwe Bluetooth oortjes verliezen op het strand van Zeebrugge en toch volmaakt gelukkig zijn. Het kan...

Dossin

Het is niet zo moeilijk om verhalen te verzinnen. Ze borrelen op uit het schrille contrast tussen de blonde krullen van het jongste nichtje en de honderden foto's van donkerogige kinderen die al lang dood zijn maar ons nog steeds herinneren aan een van de meest gruwelijke periodes uit onze geschiedenis.
In fijne penstreken en haatdragende slogans wordt een beeld geschetst van 'den oorlog'.

Het blijft moeilijk om je er iets bij voor te stellen, als je in goed gezelschap in een licht en clean gebouw vier verdiepingen zinloze ellende door je strot geramd krijgt.
Het uitzicht over de stad is spectaculair en verzacht de krop in de keel, samen met het vrolijke geschater van het nichtje dat gelukkig nog niks meekrijgt van de vreselijke taferelen en het manifeste onbegrip van de mens ten opzichte van zijn medemens.

Het ligt ver achter ons en is bijna onvoorstelbaar, nu, we hebben immers onze les geleerd, toch?
Ondenkbaar dat we ooit weer in zo'n uitzichtloze tristesse zullen belanden; we weten immers dat ieder mensenleven precies evenveel waard is en totaal ongeschikt als offer voor een hoger doel, dat nota bene slechts enkelen ten goede komt.

Of moet ik de krant nog eens lezen en besluiten dat de geschiedenis zich onvermijdelijk herhaalt, verder van ons bed misschien, maar nog steeds even gewelddadig en niets ontziend. Met telkens andere machtswellustelingen aan het roer die zonder blikken of blozen over lijken gaan. Maar zolang het niet over ons lijk is, deert het ons bijzonder weinig en draaien we maar door. Op zoek naar ons geluk, waar zoveel anderen zelfs niet meer van kunnen dromen.

Mijn lief...

En plots was daar... de liefde, die aan kwam waaien op een druilerige winteravond, op een nat en koud perron, net voor het nieuwe jaar haar intrede deed.

Geen betere setting voor de aanvang van een romance dan een oerdegelijk Belgisch station, met op de achtergrond het gesteun en gesis van de laatste trein die echt wel bijna zou vertrekken.

De eerste kus, uiterst behoedzaam, omdat ik intussen weet wat er allemaal fout kan gaan, ik ben immers geen zestien meer en heb het allemaal al eens gezien. Dat dacht ik tenminste, want wat is het dit keer ánders, dan al die vorige keren, wellicht slechts lesjes tot ik't mijne goed geleerd had. 

Zachter werd ik ervan en misschien zelfs wat geduldiger. Hoewel... Misschien is het niet netjes om zo te stoefen met mijn lief, en 't feit dat ik elke dag opnieuw overdonderd word door zo veel schoons. Ik was het alleszins vergeten, hoe het voelt als het echt écht aan is en uw oren gaan suizen van dat verpletterende gevoel van gelukzaligheid. 

Bon. Het kan dus. Echt. En ik wens het iedereen toe. Want met twee is't zo veel fijner dan alleen. Daar kan geen happy single status tegen op. 

Herfst

Ik koop een nieuwe trui. Niet tweedehands, niet afgeprijsd, geen koopje, helemaal nieuw. Dat moet eeuwen geleden zijn. Baksteenrood. Kort en wollig. Laat de herfst maar komen! Om eerlijk te zijn liever niet, maar het is helaas niet iets waar we vat op hebben. Zeker nu niet met al die klimaatveranderingen.

Een vriendin aan de lijn. Ik hoor haar stampvoeten als ze zich wanhopig afvraagt waarom er geen leuke man is die met haar op weekend wil. Naar een stad waar het nog volop zomert en de avonden zwoel en warm zijn. 'Omdat die niet bestaan?' opper ik voorzichtig. Maar uiteraard is dat niet waar en het is ook totaal niet het antwoord waarop ze zit te wachten.

Ik zoek op wat het betekent als je over kanaries droomt. Nu ja, het is niet echt dromen, zelfs geen dagdromen. Om een of andere reden moet ik gewoon voortdurend aan kanaries denken.
De betekenis valt mee. Iets met geluk en harmonie en dat voelt ook wel zo aan, de laatste tijd.

Eindelijk werk ik in een ziekenhuis. Geen idee waarom het me zo blij maakt. Misschien omdat het lang geleden is dat ik iets bereikt heb wat ik echt heel graag wilde. Misschien is het zelfs de eerste keer dat zoiets überhaupt gebeurt. Dus fiets ik vol goede moed naar het werk en helemaal voldaan weer naar huis. Onderweg overvallen door een appelflauwte omdat ik vergeet om voldoende hapjes mee te nemen.

Door mijn werk zie ik heel veel pasfoto 's. En nooit iemand die blij is met zijn foto. Omdat wij van vadertje staat niet meer mogen lachen op dat prentje. Nu vraag ik u welk percentage van de bevolking er in werkelijkheid met zo'n zuur bakkes door het leven gaat. Ik haal alvast niet met trots de pasfotootjes van mijn vijf boeventronies uit mijn portefeuille. Werkelijk angstaanjagend. Iets om over na te denken.

Oeps

Alles komt goed. Het is mijn leuze en het klopt ook wel. Omdat ik quasi elk gesprek afsluit met die drie woorden, laat mijn collegaatje het op mijn grafsteen printen. (tegen de tijd dat ik ga, kan dat ongetwijfeld, zo'n geprinte grafsteen)
Soms heb ik het gevoel dat ik niks meer te vertellen heb, nu alles goed gaat, maar dat heb ik juist wel.

Uit de mottigste ervaringen komen de helderste inzichten, zo blijkt.
Eigenlijk heb ik wel nog iets te zeggen. Iets pietluttig, waar ik me eigenlijk voor schaam. Maar omdat ik  'fuck fake' zo hoog in het vaandel draag, kom ik uit de kast:
Ik ben fan van Justin Bieber. (Nee, zo erg is het niet)

LUIZEN
Het moet me van het hart, omdat die rotbeesten de grondvesten binnen onze familie serieus deden daveren. De lieve familie expat kwam bij ons op bezoek en ik was keifier dat ik weer mijn optimistische zelve was, maar de indoneesjes waren vooral bang om voor de derde keer het foute souvenir bij uitstek weer mee naar huis te nemen. Luizen dus. 

Regelmatig krijgt mijn kroost een luizenalert-nota mee naar huis (ja, begin al maar te krabben) en dan word ik dus verondersteld om al mijn linnen te wassen en hun hoofden te ontsmetten met de meest chemische shampoos waarvan de geur je al in hogere sferen brengt nog voor je het flesje geopend hebt. Of met azijn, balsem, watten, gaasjes en weet ik wat nog allemaal. Maar Dat Helpt Dus NIET!

Hier toch niet. Wel bij de kleintjes, wiens hoofd ik al eens met de tondeuse kan bewerken, maar niet bij mijn schattige dochter wiens lange haren haar heiliger zijn dan al haar andere spullen bij elkaar.
Dus dat kind heur haar zit vol met neten, die dood zijn, dat wel, maar ze blijven netjes zitten waar we ze NIET willen hebben; in haar zwierige haren en daarmee in de buurt van vele andere kapseltjes.

Toen mijn bezorgde broer erover begon, had ik zin om te beginnen gillen, want ik moet niet alleen vechten tegen die vervelende, nutteloze snertluizen, maar ook tegen mijn puberdochter die nog liever drie wortelkanaalbehandelingen achter elkaar ondergaat dan een fris coupke te laten snijden bij de kapper. 

Tot zover. Mijn ontboezeming. Ik weet dat mijn kroost een aanzienlijk percentage van de rupelstreekse jeugd vertegenwoordigt, maar het kan toch niet dat zij als enigen de luizenpopulatie hier in stand houden? Dus GRAAG uw tips en advies om er voor eeuwig en altijd korte metten mee te maken. En korte coupkes, dat ook.

Zon

Dus. Mijn toekomst ziet er blanco uit en er zijn zowat 84.000 mogelijkheden. Wat best veel is, ook een beetje overweldigend, maar al bij al maakt het me pokkeblij. Ik kan terug A DEM HA LEN.
Grapjes maken. Lachen. En de behoefte om me aan iets of iemand vast te klampen is volledig verdwenen. Sorry guys. 

Ik heb een miljard zelfhulpartikelen gelezen, die nota bene zomaar vanzelf op mijn dierbare facebookwall verschenen (jaja, big brother IS watching us...) en ik moet zeggen, het klopt wel. Omarm het leven en het omarmt jou. Ahum. Gooi alle ballast overboord en ja, je voelt je meteen een stuk lichter. 

Misschien is het niet zo simpel, misschien heeft de tijd eindelijk zijn werk naar behoren gedaan. Of misschien zie ik nu pas in hoe goed ik het eigenlijk heb én hoe onnozel het is om te willen voldoen  aan onmogelijke verwachtingen. Van mezelf dus he, want om echt heel eerlijk te zijn verwachten er daarbuiten niet zo heel veel mensen iets van me, behalve die vijf dan. Brood op de plank (liefst niet vergezeld van te veel groentjes), propere kleertjes en af en toe een aai over hun bol. Samen aan tafel, samen in de zetel en gewoonweg zalig nietsdoen. Zwaar onderschat, als je't mij vraagt.

De lente die het eindelijk waarmaakt, de zon die iedereen een opkikker van jewelste geeft en het besef dat 36 nu ook weer niet zo oud is. Helemaal niet eigenlijk. 
Nooit gedacht dat ik ooit in mijn leven blij zou zijn met een paar extra kilo's erbij, maar het moet gezegd, het voelt heerlijk om er niet langer bij te lopen als een garnaal met difterie. Ok, dat is overdreven, maar je begrijpt vast wat ik bedoel.

En ja, blondes have definitely more fun. Het leven is prachtig als je van jezelf houdt én gewoon vrienden zijn is ook leuk. Heel leuk zelfs. Het maakt niet uit als ik tegenover hem in het restaurant met een taai stukje jamõn de Trevélez lig te vechten of dat mijn billen door de hitte aan de leren zetels van zijn coole mini blijven plakken. Hij weet dat een half uur op dezelfde stoel meer dan lang genoeg is voor mij want dat ik daarna de onbedwingbare neiging krijg om lepels aan mijn neus te hangen of suikerklontjes naar zijn hoofd te katapulteren. Maar dat mag, want ik ben gewoon mezelf en hij is gewoon just him. En dat scheelt. Een pak.

Graag zien

Graag zien, wat is dat eigenlijk, vraag ik me af. Ik weet het niet zo goed en ben er precies ook geen held in, gezien mijn geschiedenis en het aantal fiasco's . Maar zijn het wel allemaal mislukkingen en heb ik me werkelijk zo vergist in hen en zij in mij? Is het een utopie te denken dat wij voorbestemd zijn om ons leven te delen met net die ene uitverkorene, die ons op elk vlak aanvult en vervolmaakt? Of moeten we blij zijn dat niks oneindig is en dat als we uitgekeken zijn op onze liefste hem of haar kunnen inruilen tegen een gepaster exemplaar?

Ik sta te snotteren in een leeg kleedhokje, in een bijna leeg zwembad, in een randstad ergens in Vlaanderen. Heb ik liefdesverdriet, ligt die breuk nog altijd op mijn maag, is het een burn of een bore-out? De dertigersdip of een 'ikweethetookallemaalniet-crisis'? Ik zet een bril op mijn neus en voel me op slag een pak zelfverzekerder. Ik zal het toch ook wel weten, zeker. Vijfendertig, bijna zesendertig, een eigen huis, een plek onder de zon, en gezinshoofd van een reeks van vijf.
Wat doen dan al die vragen in mijn kop? Waarom lijken alle anderen altijd precies te weten wat ze willen?

Moed, moed! Moet ik mezelf inspreken. Volhouden, tanden bijten en op een dag komt alles goed.
Tel uw zegeningen, zou mijn oma zeggen. Maar ze zegt al lang helemaal niks meer en kijkt stuurs voor zich uit. In een kamertje van drie op drie, met spreuken aan de muur, foto's en de onvermijdelijke kruisbeeldjes.

Ik durf eigenlijk niet zo goed te zeggen dat ik best nog vaak verschrikkelijke rotdagen heb. Zo rot dat ik in een bruin ziekenhuis in een klein kamertje tegenover een wildvreemde man ga zitten. Hij stelt vragen tot ik het gevoel heb dat hij drie kilo pasta door mijn keelgat heeft geramd. Ik voel me platgewalst en er druppen dikke tranen naar beneden.

Dat ik hoop dat ze veel plezier maakt met haar vriendinnen, veel gaat reizen en een studie kiest die ze echt leuk vindt, zeg ik tegen Lena. En dat ze nooit of nooit of NOOIT afhankelijk mag zijn van een man, gooi ik er nog achteraan. Mag ik dan nooit een lief? vraagt ze verbaasd. Ik verzeker haar dat ze dat mag. Maar liefst niet te snel, alsjeblieft. Niet zo snel als ik in ieder geval, destijds.
Aha, reageert ze laconiek. Jij hebt dus spijt van mijn bestaan?

Nee, nee, NEE, natuurlijk niet. Ik ben verzot op alle vijf mijn bloedjes. Maar in het bijzonder bezorgd om haar. Al is het niet gezegd dat ze in de liefde net zo'n kluns zal zijn als ik. En ongetwijfeld in staat is een fijn exemplaar aan de haak te slaan. Eentje die bekommerd is om haar en haar nooit het gevoel geeft dat ze eigenlijk niet zo veel voorstelt. Ik  hoop dat ze zich nooit moet afvragen of ze wel goed genoeg is. En dat ze altijd haar heerlijke zelf mag zijn. Helemaal, zonder twijfels en vraagtekens en nodeloze verwijten. 

Ik twijfel een beetje aan de toekomst. Mogen we ons nog wel kwetsbaar opstellen? Is het toegestaan om ons hart aan een ander toe te vertrouwen? 

Leer van jezelf houden, schreeuwen de boekjes.
Wie zal het anders doen, vraag ik me af.

De kogel is door de kerk

Mijn poetsman is ziek, dus eigenlijk had ik mijn huis moeten poetsen, maar omdat het zo'n mooi weer was, deed ik dat niet en in plaats daarvan ging ik eerst 15 km lopen en daarna 16 km fietsen.Tussen haakjes, die geweldige Lena poetste op eigen houtje de badkamer. Wel met wasverzachter, maar nu hebben wij een superzachte badkamer die bovendien ook heerlijk ruikt.

Terug over dat lopen: goed zot, klonk het in mijn smartphone en mijn ouders belden ondertussen twee keer om te vragen of ik nog niet gestopt was. Dat gaat natuurlijk niet, onderweg stoppen, eens je eraan begint, is het de bedoeling weer helemaal naar huis te lopen. Bon. Als ik loop, krijg ik altijd van die steengoede ingevingen.
En ja, ik weet het, het is mooi weer, dus makkelijk praten vandaag, maar toch is de kogel door de kerk. Bijna althans, want ik kan nog wel een duwtje in de rug gebruiken, of de spreekwoordelijke sjot onder mijn gat (sjot, bestaat dat woord eigenlijk wel?)

Wat ik ook weet, is dat ik een twijfelaar ben, maar niet langer over dit issue. Ik zie al een paar mensen met hun ogen rollen, geen zorgen, zo shocking is het niet en ik ga er nog eens over nadenken, best veel zelfs. 

(Alleen over de echt levensgrote beslissingen denk ik nooit na, daar is de kogel altijd meteen door de kerk, of er alleszins voor het zingen niet uit. Maar bon, dat is een ander verhaal.)

Al lopend en fietsend dacht ik na over de dingen die me echt gelukkig maken en mijn auto hoort daar niet bij. Dus dat ding gaat eruit. Hoe zot is het eigenlijk om om zoiets dwaas en inefficiënt als een auto ook maar enige lor te geven? En we geven er behoorlijk wat lorren om, bij de aankoop, het onderhoud, de brandstof en noem maar op. 
Hoe zot ben ik eigenlijk als ik een zucht van verlichting slaak om een factuur van 'maar' 270 € om een obscure gesprongen veer ergens onder de motorkap? Oef, dat valt mee, denk ik dan, maar natuurlijk valt dat helemaal niet mee.
Kom, ik pak rap effe den auto. Effe naar hier, effe naar daar en om de zoveel tijd rijd ik er mijn spiegel eraf, meestal terwijl ik aan het bellen ben én omdat mijn garagepoort zo smal  is. En geloof me, dat is ook geen goedkope grap, zo'n afgebroken spiegel.

Ja, ik ben een bakfietsmoeder, maar wel zonder bolletjesjurk, lieve Ana:) Ik vind het gewoon gemakkelijk om mijn kinders bovenop een hoop boodschappen te gooien en met de bak volgeladen door het dorp te fietsen. Afhankelijk van mijn humeur soms ook andersom, dan worden de kinderen bedolven onder de boodschappen.

Verdubbel gerust de prijs van brandstof, schaf alle bedrijfswagens af (toch voor degenen die ze niet nodig hebben) en start eindelijk eens met de bedrijfsfiets. Leg deftige fietspaden aan, en ontmoedig het gebruik van de auto in de stad. Hef alle mogelijke taksen  op het onnodig gebruik van de auto in de stad en verdrievoudig de kosten van parkeren in het centrum.

Ja, ik ben soms een kankerwijf, te links en te groen. En wie gaat er in godsnaam op een politicus stemmen die zulke wereldschokkende voorstellen gaat doen? Ik zeker en vast, een paar van mijn vijf kinderen hopelijk ook en wellicht ieder weldenkend mens die inzit met onze planeet en al hetgeen er voorlopig nog op leeft.

Alles wat ik nodig heb, vind ik op loop- en fietsafstand, daar alvast geen hindernissen. 

Alleen, beste meneer of mevrouw de minister van openbaar vervoer, kan u er alstublieft voor zorgen dat ik vlotjes in de cinema geraak en niet genoodzaakt ben naar de film van 19 u te gaan omdat ik anders gegarandeerd de laatste bus mis? Ik ben inmiddels 35 en hoef echt niet voor middernacht thuis te zijn.

Bestaat dat eigenlijk wel, een minister van openbaar vervoer, en wat doet ie dan , buiten wat zitten verstoffen in het parlement? Want zeg nu zelf, wat voor een klucht is me dat, dat openbaar vervoer?  Is het te veel gevraagd om carry bradshaw-gewijs in een betaalbare taxi te kunnen duiken of op een nette en stipte tram of metro te springen? Doe dan meteen ook iets aan die mottige geelwitte kleuren en ga eens voor gifgroene of knalroze bussen. En plaats alstublieft vrolijke chauffeurs aan het stuur, die niet bezwijken onder de druk van onmogelijke uren en ritten.

En als ik nog eens in uw weg rijd, met mijn bakfiets, of met mijn gewone fiets, rol dan gerust met uw ogen. Dan zal ik een keer vrolijk zwaaien wanneer ik u voorbij vlam als u zich steendood ligt te ergeren in de zoveelste file. Een goede raad; stop met u af te vragen wanneer 'men' dat fileprobleem nu eens gaat oplossen. Want 'men', dat zijn wij allemaal en het stemt me droef te lezen dat de verkoop van SUV's  en ander vervuilend materiaal nog nooit zo goed is geweest.
Ik moet wel nog leren om mijn ketting er zelf weer op te leggen, want anders ga ik nog dikwijls vloeken.

En als je écht eens een auto nodig hebt, kijk dan op Drivy, Cambio of Blablacar. Wie weet wie kom je nog tegen ...

Er zijn zo van die dingen waar je kop nog staart aan krijgt, het leven bijvoorbeeld, dat het ene moment zus kan zijn en het andere helemaal zo. Net allemaal piepkleine radertjes die moeiteloos de boel draaiende houden, zonder dat iemand er vat op heeft. Want je zou wel kunnen denken dat eenieder kiest voor zijn lot, maar het kan net zo goed zijn dat je gestuurd  wordt en er zelf helemaal niks aan te zeggen hebt. 

Misschien moet ik stoppen met erover te praten. Dat kan een begin zijn. Stoppen met erover na te denken komt daarna wel. En wie weet houdt het voelen dan ook op. Al betwijfel ik het ten zeerste. 

Het is een zot verhaal. Je wordt verliefd, sticht een gezin, wordt gedumpt door de man waarmee je oud dacht te worden en vlucht dan maar in de eerste troostende armen die voorhanden zijn, weliswaar virtueel, want zo gaat dat tegenwoordig. 
Tot die armen in kwestie niet zo vrij zijn als het voorgesteld werd en je dus eigenlijk verliefd bent op een kopie van je ex, die je nochtans in alle talen verwenst hebt, om zijn buitenechtelijke avonturen. 

Maar met die troostende armen is het anders. Begrijpelijk alleszins. Dus ik zie er geen kwaad in en nestel me er dieper en dieper in en plots zit ik tegenover een gebroken man, gedumpt door zijn vrouw, uiteraard totaal onverwacht. 

Ik probeer geen kwaad woord over haar te zeggen. Enkel te luisteren naar zijn groot verongelijkt verdriet. Mijn maag keert om en om en om en ik wil niks liever dan hem in mijn armen trekken en liefst ook in mijn bed. Maar ik ben niet opgewassen tegen zo veel ellende en slechts een grauw en onbeduidend vogeltje in vergelijking met zijn muze. 

Hoeveel hartzeer kan een mens eigenlijk aan? Waarom werken gevoelens niet met een knopje, aan en uit. Dan hoefde ik geen uren naar het plafond te staren en misselijk te worden van  verdriet dat niet het mijne is. Ik weet op den duur niet meer of ik huil om hem, of om mezelf. Wellicht vooral om dat wat niet zijn kan. 

Ik wil hem zeggen dat ik wachten zal tot hij stokoud is en stram en dat ik er dan nog steeds voor hem zal zijn. Maar ik durf niet op zo'n glad ijs en de woorden stokken in mijn keel. Al perst er zich af en toe ongevraagd een ontboezeming tussen mijn lippen waar hij , te veel in beslag genomen door zijn eigen gevoelens, gelukkig geen aandacht aan besteedt.

Kerst II

Bon, als je single bent is deze periode op zijn minst wat vreemd te noemen. En soms ook ronduit kut.

Dus lig ik zo stijf als een plank in de zetel en kijk naar slijmdraden van films, om me er extra bewust van te worden dat het ook anders kan. Met bomen en lichtjes en cadeaus en sneeuw enzo.

Ik tel af naar 24 december, omdat ik wil dat die dag verdwijnt in het niets, zodat we vrolijk en vol goede moed aan het nieuwe jaar kunnen beginnen. Ik sleep me naar een ontbijt met een collega annex supervriendin en ze heeft haar prachtkind bij en het is gewoon gezellig. Het gezelligste is de superknuffel die ze me bij het afscheid geeft. Zodat ik weer even weet dat ik een hart heb, en dat het nog bruisen kan ook.

Dan breekt de dag voor kerst aan en het is helemaal niet zo pijnlijk als ik had gevreesd. Om zes uur 's ochtends sta ik amandeldeeg te kloppen en probeer ik een butternutpompoen in gelijke stukken te hakken, wat nog niet zo makkelijk blijkt.

Als drie uur later de jongste man van mijn  leven de trap afstommelt en zichzelf helemaal aankleedt, waarna hij in mijn gezicht prikt met zijn 'vimmers' terwijl hij in mijn oor zegt dat ik lief ben, word ik eigenlijk best wel blij. 

We fietsen met ons tweetjes naar de stad en kopen überschattige cadeautjes bij Lily en bij Supergoods. En daarna gaan we in de Gouden vis orangina drinken terwijl Léon alle aanwezige bomma's versiert, de kleine charmeur. Ik blink van trots om dat kind. Wat een vent.

Op de terugtocht naar huis, doe ik tijdens het trappen keihard een wens, die bij thuiskomst zelfs uitgekomen blijkt te zijn. Iets met een bericht op een smartphone en dat het een fijne dag mag worden. Kan niet beter, natuurlijk. Dus kom maar op met die kerstavond.

Weg

Ga nooit weg met slaande deuren

Als het echt zou moeten,

ga dan op kousenvoeten

Want ik wil blij zijn en niet treuren,

als we elkaar nog eens ontmoeten

Parijs

Soms moet je dingen op je eentje doen. Naar het concert van je favoriete band gaan, bijvoorbeeld. Hyphen Hyphen, je kent hen wel , frisse electropop uit Parijs, mét diepgang. 
En waar kan je hen beter zien dan in, juist ja, Parijs. Tussen haakjes, dat verkeer, what the f*ck. Om in je broek van te plassen (maar dat deed ik niet, écht niet) 
Goed, eenmaal gearriveerd verliep het best vlotjes. Loungy feestje, bubbels, (terwijl ik aan meerdere mensen beloofd had om eraf te blijven, met de terugrit in het achterhoofd) en mensjes kijken. Echt, als je een knap lief zoekt, hier is't te doen. Net een catwalk. 

Bon, stond ik daar wat te muurbloemen, tot de deuren opengingen van zo ongeveer het beste concert ooit. Wist ik meteen weer waarom ik in godsnaam in mijn auto was gestapt voor een ritje van 300 km. Op een doordeweekse dag in november. Jaja.

Voetnoot (of een ode aan mijn vriendin)
want zij weet wel waarom ik naar Parijs ging, op mijn eentje, lekker hip. 

Voor alle duidelijkheid; je kan ALLES op je eentje, daar ben ik van overtuigd, maar of het nu altijd even gezellig is? Ik ben een beetje op de vlucht voor alles wat naar doorsnee neigt, dus plan ik mijn agenda overvol met uitjes allerhande. 
Ik blijf erbij dat het concert steengoed was, maar ik stond daar wel te snikken op 'Just need your love' en iets daarvoor op een druk kruispunt, toen ik mijn laatste pak dinokoekjes aan een bedelende vrouw met een peuter op haar arm gaf.

Veertien maanden single en dat is niet eens lang, natuurlijk, maar ik ben het stilaan beu om bij hoog en bij laag te beweren dat het altijd supercool is en dat ik nooit nog een man wil. En tegen de mannen in kwestie dat het me niks kan schelen of ze nu wel of niet cancelen, bellen, mailen of ook maar enige aandacht besteden aan mijn bestaan.

Hallo, natuurlijk kan het me wat schelen, maar we zijn er met z'n allen in geslaagd om de spelregels zo ver te drijven dat je net het tegenovergestelde moet zeggen en doen van wat je in je diepste binnenste voelt.

(Aan de stelletjes die dit lezen; blijf lekker bij elkaar, single zijn is ZO INGEWIKKELD)


Dus hang ik aan de telefoon met the Man of my Life en knik instemmend als hij zegt dat hij het druk heeft. Tuurlijk, ik ook, maakt niet uit ... Ik heb nog 450 feestjes, etentjes, recepties en bijeenkomsten in het vooruitzicht, zeg ik nog. Terwijl ik eigenlijk gewoon het liefst languit in de zetel met mijn hoofd in zijn schoot voor tv zou willen hangen. Maar hey, hoe uncool is dat ?

Lieve Sint

Lieve Sint,

Ik schrijf u deze brief van op een berg. Het is niet zo dat ik me ergens op een top heb teruggetrokken om te mediteren (al zou ik dat weleens willen), het is gewoon de berg speelgoed bij ons thuis. Ik zie me genoodzaakt, lieve Sint, te vragen, wat zeg ik, te EISEN, dat u deze berg dit jaar niet groter maakt. Want zeg nu zelf; genoeg is toch gewoon GENOEG? En net als ik weet u dat die lieverdjes van me hooguit drie uurtjes aandacht besteden aan iets nieuws en dat het dan gewoon verdwijnt tussen, juist ja, de rest.

Vandaag heb ik weer eens mogen ondervinden hoe bevrijdend het is om te mogen gooien. Want sinds ik een alleenstaande moeder ben (lees 'single milf') is het containerpark een van mijn favoriete plekken. Heerlijk om voorwerp per voorwerp de juiste container in te smashen, liefst met het nodige lawaai erbij. Wat nog bruikbaar is gaat naar de kringwinkel en bij elk stuk dat er bij ons thuis verdwijnt, voel ik me opgelucht én gelukkiger. 

Natuurlijk zou ik mijn bloedjes dolgraag willen bedelven onder cadeautjes, maar wil ik echt dat het zo'n blijters worden als we zelf zijn? We maken het onszelf zo moeilijk, blijven hollen en doorgaan om onze berg alsmaar groter te maken. Niet enkel meer met speelgoed, ook met een hoop andere troep. 

Als we samen foto's kijken, staan al die vergaarde spullen er nooit op. Enkel prints van mensen en feestjes en onvergetelijke ervaringen op bijzondere plekken. Pasgeboren baby's en buitengewone zonsondergangen. Schelpjes op het strand en afstuderende kleuters. Ondersteboven pret in het park en nog meer feestjes. Om verjaardagen te vieren, in de echtverenigingen, drinkgelagen, festivals, schoolfeesten en zo meer.

Dus liefste Sint, steek wat uitstapjes in uw zak, een extra uurtje tijd en wat meer leut met elkaar. Zodat onze kindertjes later niet op de sofa bij DWD moeten gaan liggen om zich luidop af te vragen waar ze in vredesnaam mee bezig zijn.
Bon, liefste Sint, dat was het zo ongeveer. Hopelijk lezen de peters en meters mee en liefst ook de kerstman en de paashaas. 

Oh ja, voor mij alstublieft een grote zak snoep, liefst van die Mariaatjes, en elke week een keertje dansen, of toch drie keer per jaar.
Ps: brengt u alstublieft uw Pieten mee, want alleen is maar alleen, toch?

Lizz